Kadın ve erkek ilişkisi, tıpkı bir dans gibi sürekli bir ritim içinde ilerler. Bazen kontrol bir taraftadır, sonra diğerine geçer. İleri gitme, geri çekilme, sınırlarını koruma ve gerektiğinde teslim olma gibi karşılıklı adımlar, ilişkinin doğal akışını oluşturur.
Bu süreçte ilişkiler, duygusal, zihinsel, ruhsal, cinsel veya maddi alanlarda sürekli bir denge arayışı içindedir. Denge bozulduğunda, eşler bilinçli ya da bilinçsiz bir şekilde bu uyumu yeniden sağlamak için çaba gösterirler. Ancak bu çabalar, çoğu zaman çocuklukta öğrenilmiş davranış kalıplarının etkisi altındadır.
Erken yaşlarda aile içinde oluşan roller, yetişkinlikte kurulan ilişkilerde kendini tekrar edebilir. Örneğin, kişi çocukken ebeveyninden almak yerine ona vermeye odaklanmışsa, yetişkin olduğunda eşini de bir ebeveyn figürü gibi görmeye başlayabilir. Bu durum hem eş ilişkisini hem de çocuklarına karşı ebeveyn rolünü olumsuz etkiler.
Sağlıklı bir ilişki için tarafların rollerini doğru konumlandırmaları gerekir. Ebeveynlerinin karşısında “çocuk”, eşiyle “yetişkin”, çocuklarının yanında ise “ebeveyn” rolünde olmak, ilişkideki dengeyi yeniden kurar.
Kişiler, köken ailelerinden taşıdıkları sorunları fark edip çözdüklerinde, sınırların gerekliliğini kabul ettiklerinde ve birbirlerinin alanına saygı gösterdiklerinde ilişkileri daha gerçekçi, olgun ve sürdürülebilir bir hale gelir.